Ogród Millesa Sztokholm Szwecja w fotografiach Janusza M. Pawlikowskiego – finisaż wystawy

W Galerii Kawowej w La Habana odbył się finisaż wystawy Ogród Millesa Sztokholm Szwecja w fotografiach Janusza M. Pawlikowskiego, Autor, przebywając wielokrotnie Sztokholmie, uwiecznił na fotografiach dzieła wybitnego szwedzkiego rzeźbiarza Carla Millesa. Millesgården (Ogród Millesa) to słynne muzeum sztuki i tarasowy ogród rzeźb znajdujący się na wyspie Lidingö koło Sztokholmu w Szwecji, będący dawnym domem i pracownią rzeźbiarza Carla Millesa oraz jego żony, malarki Olgi Milles. W ogrodzie rzeźb Millesgården znajduje się od 100 do ponad 200 rzeźb i odlewów, w tym około 10 dużych grup fontannowych stworzonych przez Carla Millesa. Pochodzą one głównie z pierwszej połowy XX wieku (dokładniej z lat 1900–1955).

W swoich fotografiach Pawlikowski, jak sam mówi, jedynie pokazuje dzieła rzeźbiarza. Nie przypisuje fotogramom atrybutu sztuki. Jednak ujęcie, kompozycja, wybór miejsca fotografowania to przecież rys autorski i w tym kontekście możemy mówić o dziele autorskim.

Marek Pieczonka „Architektura w świecie bez tlenu” – wystawa fotografii

Marek Pieczonka „Architektura w świecie bez tlenu” – wystawa fotografii

W galerii fotografii ZPAF w Hotelu Sheraton we Wrocławiu otwarcie wystawy fotografii Marka Pieczonki „Architektura w świecie bez tlenu”.

Autor zaprezentował osiem fotografii obiektów architektonicznych. Wszystkie obrazy wykonane w charakterystycznym, rozpoznawalnym stylu Marka Pieczonki. Czarno-białe, kontrastowe o ciemnym, czasami czarnym niebie poprzecinanym jasnymi plamami/smugami chmur. To niebo odgrywa w fotogramach ważną rolę, w połączeniu z szerokokątną perspektywą , nadają dramatyzmu i tajemniczości. 

Wernisaż był okazją do spotkania z przyjaciółmi i sympatykami fotografii. Przy lampce wina można było porozmawiać z autorem o jego inspiracjach artystycznych i kolejnych projektach.

Marek Czesław Pieczonka ur.1954 we Wrocławiu w 1980 ukończył Akademię Rolniczą we Wrocławiu
wydział Geodezji 2007. SGGW Warszawa Dietetyka podyplomowe studia. Fotografią para się od 1969
roku, w 1974 wiąże się z fotografią krajoznawczą organizuje Komisję Fotografii Krajoznawczej przy ZW
PTTK we Wrocławiu, oraz w 1977 taką samą w Wałbrzychu w której przewodniczy do 2000 roku i
przenosi się do Wałbrzycha. W 1980 współorganizuje Wałbrzyskie Towarzystwo Fotograficzne. Działa na
szczeblu krajowym w PTTK. Był organizatorem wielu plenerów o zasięgu ogólnokrajowym i
wojewódzkim. Plenery Heiszowina 1987-1990 w Górach Stołowych, jako tworzenie materiału
fotograficznego pod wniosek do Ministerstwa o nadanie statusu Narodowego Parku Gór Stołowych,
ustanowiono w 1993 roku. Osobiście przekazałem okoł 400 Zdjeć do UW w Wałbrzychu. Udział przy
organizacji i uczestnictwo przy wszystkich Sesjach Tatrzańskich ZG PTTK powiązanych z Forum
Fotografio Krajoznawczej. Udział w Biennale Krajobrazu w Kielcach, lata 80-te. Wiele wystaw
indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Ostatnie w Janowie Lubelskim ( Muzeum Fotografii),
w Wałbrzychu Stara Kopalnia i Podzamcze, Świebodzicach, w Piwnicy pod Baranami w Krakowie,
Lubaniu, Działdowo I i III dni Fotografii w Działdowie. Doroczne wystawy CFK w Łodzi. Doroczna
2025 wystawa fotografii członków OD ZPAF w Muzeum współczesnym we Wrocławiu, Foto Forum
Galeria OD ZPAF Wrocław. Uhonorowany Złotą Honorową odznaką PTTK, nagrodą im. Fryderyka
Kremsera, Odznaką za Pracę z Młodzieżą PTTK, oraz Zasłużony Instruktor Fotografii Krajoznawczej.
Jest obecnie członkiem KFK ZG PTTK. Od 2022 jest kuratorem Galerii La Habana we Wrocławiu. Od
roku współpracuje w zakresie prowadzenia Galerii Fotografii Okręgu Dolnośląskiego ZPAF we
Wrocławiu.  [Źródło https://cfk.pttk.pl/o-nas/tworcy/Marek-Pieczonka/idn:238]

8 dzień wyścigowy 2026 – Wielka Wrocławska

Wyścigi konne, szczególnie gdy jest jakaś specjalna, znacząca nagroda, to okazja aby pokazać swoją kreację, inspirowana Królewskimi Wyścigami w Ascot. I nie jest to jakaś tandetna namiastka – panie (i mniej liczni panowie) przygotowują stylizacje z ogromną pieczołowitością i dbałością o szczegóły.
Dla mnie to okazja na ciekawy reportaż, a dla moich „modeli” możliwość utrwalenia, ulotnych przecież kreacji.

Wenecja – Karnawał 2026 w obiektywie Mirosława Łanowieckiego (wernisaż Galeria Kawowa w La Habana)

W galerii Kawowej w restauracji La Habana otwarta została kolejna wystawa. Tym razem 4 sierpnia odbył się wernisaż wystawy fotografii Mirosława Łanowieckiego „Wenecja – Karnawał 2026”

Mirosław Łanowiecki: Planując 3 wyjazd do Wenecji na karnawał 2026 (7 -17.02) zastanawiałem się co tym razem będę fotografował. Co jest najbardziej charakterystycznego dla Wenecji?
Oczywiście że maski karnawałowe!
Na wystawie pokazałem tylko 20 zdjęć bo więcej się nie zmieściło a mam jeszcze w zapasie 80…. Kościoły, pałace, malownicze widoki… to wszystko jest w powszechnym obiegu internetowym, a maski z bliska są sporadycznie!Zapraszam do Galerii Kawowej w Restauracji La Habana Wrocław – Sępolno ul.8 Maja 86 aż do połowy września.

Do zobaczenia na następnym  Carnevale di Venezia 2027 – 30 stycznia – 9 lutego.

fot. Mirosław Łanowiecki

fot. Marek Pieczonka

Finisaż wystawy (nie)pocztówka z Japonii Andrzeja Małyszki

W dniu 1 sierpnia 2026 roku, w Galerii Kawowej La Habana odbył się finisaż wystawy fotografii Andrzeja Małyszki z jego wyjazdu do Japonii. Prezentowane zdjęcia z założenia nie pokazują najbardziej popularnych ujęć z Japonii, znanej z tysięcy pocztówek i zdjęć dostępnych w Internecie. Zamiast tego obrazy rodzajowe, fotografia uliczna. Wystawa prezentuje niewielki fragment materiału fotograficznego. Więcej można zobaczyć tutaj:
https://gallblogonim.blogspot.com/2015/01/japonia-miasta-v1.html
https://gallblogonim.blogspot.com/2015/01/japonia-miasta-v2.html
https://gallblogonim.blogspot.com/2015/01/japonia-miasta-v3.html
https://gallblogonim.blogspot.com/2014/04/japan-tour.html
https://gallblogonim.blogspot.com/2015/12/japan-tour-fushimi-inari-taisha.html
https://gallblogonim.blogspot.com/2015/11/miyajima-island-japan.html

Jednicześnie obchodziliśmy urodziny kuratora i właściciela Galerii Mirka Łanowieckiego. Dwie relacje z wydarzenia – Andrzeja Małyszki i Krzysztofa Mazura

Marsz Równości – czy to fotografia reportażowa?

W tym roku Marsz Równości we Wrocławiu odbył się 30 maja. Zgromadził około 10 tysięcy uczestników, atmosfera była świetna, a i pogoda dopisała.

Wykonałem sporo zdjęć. To ciekawy temat – kolorowi, otwarci ludzie manifestujący różnorodność i otwartość. I tak, przy okazji, nasuwa się pytanie, czy jest to fotografia reportażowa, czy jednak nie do końca…
Cechą fotografii reportażowej jest rejestracja świata takim, jakim fotograf go zastał, ze staraniem, by uchwycić moment, w którym treść, emocje i kompozycja łączą się w idealną całość.

Ale na wydarzeniach takich jak Marsz Równości osoby fotografowane często ustawiają się, przyjmują pozy i wykonują gesty specjalnie pod zdjęcie. Robią to na ogół spontanicznie, bez ingerencji czy sugestii fotografa. Pojawia się więc pytanie: czy to powoduje, że powstaje fotografia pozowana, czy wciąż reportażowa?

Ja sądzę, że jest to jak najbardziej fotografia reportażowa, dopóki fotograf nie ustawia bohaterów zdjęcia i nie sugeruje im, jak mają pozować. Zresztą na takich wydarzeniach są to zachowania naturalne i trudno jest mówić „nie pozujcie”, bo to byłoby głupie, a jednocześnie oznaczałoby właśnie ingerencję fotografa.

Zofia Rydet. Nieskończoność dalekich dróg

W Galerii BWA w Jeleniej Górze, 15 maja odbył się wernisaż wystawy prac Zofii Rydet oraz spotkanie z Zofią Augustyńską-Martyniak z Fundacji im. Zofii Rydet oraz Andrzejem Pawełczykiem.

Z materiałów organizatora:
Na wystawie w BWA zobaczymy fotografie z trzech ważnych cykli Autorki
Nieskończoność dalekich dróg, Cisza przemijania, Świat uczuć i wyobraźni.

Zofia Rydet, urodziła się w 1911 r. w Stanisławowie na Kresach Wschodnich. Zmarła w 1997 r. w Gliwicach. W 1933 roku ukończyła Główną Szkołę Gospodarczą w Snopkowie pod Lwowem następnie pracowała w biurze Orbisu w Stanisławowie. Tam zastała ją wojna i kolejne okupacje: sowiecka, węgierska oraz niemiecka. Po wojnie i krótkim pobycie w Rabce osiedliła się w Bytomiu i prowadziła tam sklep papierniczo-zabawkarski.

W wieku 40 lat odżyła w niej młodzieńcza fascynacja fotografią. W 1954 roku wstąpiła do Gliwickiego Towarzystwa Fotograficznego. W 1961 roku już jako członkini ZPAF przeprowadziła się z Bytomia do Gliwic, gdzie od 1963 roku uczyła fotografii na Politechnice Gliwickiej. Jej przedsięwzięcia fotograficzne poświęcone były przede wszystkim człowiekowi: Świat uczuć i wyobraźni był cyklem surrealistycznych fotomontaży i kolaży a Czas przemijania związany był z tematem starości i samotności. Pod koniec lat 70. Zofia Rydet zaprezentowała konceptualny cykl Nieskończoność dalekich dróg. Prace Zofii Rydet znajdują się w najważniejszych zbiorach polskich, w tym: w Muzeum Narodowym we Wrocławiu w Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Śląskim w Katowicach Muzeum Fotografii w Krakowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a także zagranicznych: m.in. w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Centre Georges Pompidou w Paryżu, Museum of Modern Art w Kioto i w National Museum of Photography, Film and Television w Bradford. Główna część jej dorobku artystycznego aktualnie znajduje się w depozycie Fundacji im. Zofii Rydet.

Zespół kuratorski: Maria Sokół-Augustyńska, Zofia Augustyńska-Martyniak, Joanna Mielech, Andrzej Pawełczyk.
[https://www.facebook.com/events/943700361620364/]

Trzeci dzień wyścigowy na Torze Partynice 10-05-2026 r.

Fotografowanie sportu to u mnie epizody. Ni, żebym nie interesował się, czy nie lubił. Ożeniwszy się wiele lat temu z Pentaksem, i będąc tej marce wciąż wierny, nie ma specjalnych ku takiej fotografii predyspozycji (chyba że mówimy o szachach). I mimo zapewnień fanów Pentaksa, że świetnie radzi sobie z dynamicznymi, szybkozmiennymi tematami, to na zawodach sportowych tej marki raczej nie widać. Canon, Nikon i może Sony…
Jednak od czasu do czasu, z ciekawości i dla frajdy, wybieram się na zawody sportowe z aparatem. Tak było tym razem, wyścigi konne – pęd i piękno zwierzęcia. Liczyłem także na trochę portretów w kapeluszach – to w końcu tradycja na wyścigach, ale nie tym razem. Muszę wybrać się na Ladis Day, kapelusze gwarantowane.
A co wyszło, to wyszło.